شوشان تولبار
آخرین اخبار
شوشان تولبار
کد خبر: ۱۰۴۱۲۵
تاریخ انتشار: ۰۶ دی ۱۳۹۹ - ۱۰:۵۱
شوشان - مولا نوذر پور :

این شعر را تقدیم می کنم به روانِ استادِ ارجمند دکتر حسن بارونیان نوروزی

بی هیچ تَعَلُّلی / با عزمی راسخ
چشم بر چشمِ آینده می دوخت
چونان / مردانِ مَرد
در مسیرِ گذرگاه های سنگلاخ 
گام بر می داشت
و پنجه در پنجه ی سختی ها
فرو می افکَند
    رستم وار / خوان های خوفناک را
یکی پس از دیگری
به دارِ نیستی فرو می نشاند
    و با دستانِ تهی
و کوله باری از مَرارَت ها
تنها و تنها / با نگاهِ پُر فروغِ خداوند
پَرچَمِ پُر افتخارِ دانش را
در شاخه های فرهنگ و اَدَب ، 
پژوهش و نویسندگی 
بی ترس، بر شانه های خویش فرو می کِشید
تا / سیمرغ وار
بر قُلّه ی قاف فرونِشانَد
   همواره
ساده و بی اِدِعا / می کوشید
آنسانی که / صداقت و اخلاق را
با فروتنی / در خدمتِ به خَلق
بر شانه های شعورِ خود فرونِشانَد
   تا / با پیشه ی معلّمی
عاشقانه / بذرِ روشنایی را
در دارِ وجودِ بچّه ها بکارَد
   آنگاه
که واژه ها را / از زبانِ قلم
بر اوراقِ دفتر فرو می نِشاند
کبوترانِ سپیدِ پَر کِشیده را
در (لاله های سُرخِ ایذه)
به تصویر می کِشید
   به گونه ی دیگری
اُسوه ی اُمید را در (پیرمرد و چشمه)
آزمندی و افزون خواهی را در
 (دهقان و پسرانَش)
روستایی خالی از سَکَنه را
در (آن روز که آسمانِ آبادی اَبری بود)
و بارانِ نور / در اَندیشه های کودکان را
تنها
در (شهرِ ستاره ها) / فرو می بارید
   و چه ناهنگام 
و نا باوَرانه ، پَر کِشید
و به ستارگان پیوست / اُستادی که
واژه واژه ی (شهرِ ستاره ها) را
با زبانِ قلم / به قلم کِشید
   روحش شاد / نامش جاوید
تا
پروین در آسمان می درخشد
 و خورشید / بر بامِ آسمان
چشم 
 به زمین می دوزَد
نام:
ایمیل:
* نظر:
شوشان تولبار