و یا اینکه بر سرکلاس درس حاضر شوند و یا اینکه درددل زن جوانی را بنویسم که دست فرزند نونهالش را گرفته بود و می گفت مگر ما جنگ زده هستیم که کسی فریادرس ما نیست و یا اینکه از دختر بچه خردسالی بنویسم که تا متوجه فلش دوربین ما می شود جلوی چشمانش را می گیرد و پدرش با صدایی استوار می گوید حیف نیست که این بچه ها اینگونه زندگی کنند و او با گیس های زرد بافته شده اش مشغول بازی در شن ها و ریگ ها بود و البته لبخندی بر لبانش داشت شاید هم لبخندش به این دلیل باشد که دیگر به این فلش ها و بی اثر ماندن نقد محرومیت های منطقه اش عادت کرده است و می داند این گزارش هم مثل مابقی گزارشات دردی را دوا نمی کند و مسئولین چشم هایشان را سریع می بندند و همه چیز به سرعت می گذرد.

این منطقه که شاید فاصله اش با مهمترین ترمینال مسافربری اهواز واقع در 3 راه خرمشهر به یک کیلومتر هم نرسد با محرومیت های فراوانی دست و پنجه نرم می کند، عدم وجود سیستم فاضلاب، ، عدم وجود راه ارتباطی به جاده اصلی، گازرسانی، شبکه برق، خانه بهداشت، مکانهای تفریحی و ورزشی، مدارس و مکانهای آموزشی کوی جهاد نصر را در منجلاب مشکلات غرق کرده است.

اما چه شد که این منطقه را به عنوان سوژه گزارش خود انتخاب کردیم، سفر سوم هیئت دولت به خوزستان یکی از مهمترین دلایلی بود که خبرنگار روزنامه بهتر و بیشتر با این منطقه آشنا شود، بعد از فاکسی که سازمان بازرگانی خوزستان به دفتر روزنامه فرهنگ جنوب مبنی بر نشستی با وزیر بازرگانی در بازار آهن فروشان غرب فرستاد، خبرنگار ما متوجه این منطقه محروم در کنار این بازار شد و تصمیم گرفت در اولین فرصت ممکنه به این منطقه برود و برای چند دقیقه هم که شده پای درددل مردم کوی جهاد نصر بنشیند.

وقتی به منطقه رسیدیم در ذهن خود مشغول ترسیم راهی بودیم که بتوانیم به اهالی این منطقه دسترسی پیدا کنیم، زیرا ورودی کوی جهادنصر بدلیل عدم آسفالت خیابان ها و بارانی که باریده بود کاملا به زیر آب رفته بود و شرایط بسیار بدی را برای اهالی منطقه بوجود آورده بود، خلاصه چند رهگذر که گویا دیگر به این مشکل عادت کرده بودند راهی را که می بایست به سختی از آن عبور کنی نشانمان می دهند و برخی اوقات هم دستمان را می گیرند که مبادا لباس هایمان گلی و یا خیس شوند و یا اینکه زمین بخوریم.

نمی دانم باید این را هم بنویسم یا که نه ولی هر چه در منطقه گشتیم چیزی به نام پتانسیل در آن ندیدیم، البته یک پتانسیل بود و آن هم جاده ترانزیتی که سالیانه باعث مرگ چندین و چند دانش آموز می شود و یک کارخانه موزائیک سازی والله نه خبری از مکانهای تفریحی و ورزشی بود و نه خبری از مکانهای بهداشتی و درمانگاهی و نه آموزشگاه و تنها کارخانه موجود هم نتوانسته بود برای اهالی این منطقه اشتغال آفرینی کند.

راستی خانم سواری یکی از اهالی این منطقه گفت: گویا اهالی این منطقه را فقط برای انداختن رای خود به صندوق ها در زمان انتخابات می شناسند و بعد از آن دیگر منطقه ای با چنین مشکلاتی وجود ندارد.

 اولین نفری که جلوی درب کارخانه موزائیک سازی با او در رابطه با مشکلات موجود کوی جهادنصر به گفتگو می پردازیم محمدسودانی 15 ساله است و از کتابی که در دستش است به راحتی متوجه می شوی که قصد رفتن به مدرسه را دارد او به خبرنگار شوشان می گوید: 7 سالی می شود که در این منطقه زندگی می کنیم و متاسفانه بدلیل مشکلات مالی که بر سر راه من و خانواده ام وجود دارد نمی توانیم به جای دیگری برویم که از امکانات بهتری بهره مند شویم.

وی ادامه داد: اکنون من باید برای رفتن به مدرسه به منطقه دیگری بروم زیرا منطقه ما از وجود مدرسه بی بهره است، همچنین با اولین بارندگی در اهواز شاهد آبگرفتگی خیابان های این منطقه می شویم که همین موضوع باعث می شود بچه های مدرسه رو با مشکل رفت و آمد مواجه شوند و در نهایت با لباس های گلی و یا خیس به مدرسه بروند که بسیار مورد تمسخر هم کلاسی های خود قرار می گیرند و یااینکه معلم و دبیر اجازه ورود با لباس های گلی را به آنها نمی دهد.

این شهروند حاشیه نشین اهوازی بیان داشت: از دیگر مشکلات این منطقه می توان به عدم وجود گاز، برق، فاضلاب، خانه بهداشت و ماکن تفریحی اشاره کرد که متاسفانه علیرغم اینکه چنین امکاناتی لازمه یک زندگی معمولی است در منطقه کوی جهاد نصر وجود ندارد.

این نوجوان 15 ساله در پایان صحبت های خود گفت: از مسئولین انتظار دارم به مردم این منطقه توجه کنند، تا شاهد از دست رفتن فرصت هایی که این جوانان می توانند با توجه به آنها بوجود آورند نباشیم.

ناصر حمادی 56 ساله که اگر با او مواجه شوی احساس می کنی 70 سالش است و یک چشمش را هم از دست داده در رابطه با مشکلات کوی جهاد نصر معروف به کوی سادات می گوید: عدم آسفالت خیابان ها و دسترسی ما به جاده اصلی یکی از مهمترین مشکلات منطقه است، متاسفانه چندین بار شاهد بوده ایم که در این منطقه زنی قصد زایمان دارد ولی بدلیل خرابی جاده و عدم دسترسی آسان به جاده اصلی با مشکل مواجه شده است و اگر همت جوانان این منطقه نباشد خدا می داند چه مشکلاتی که بوجود نمی آید، همچنین این مشکل یعنی عدم وجود خیابان آسفالت قابل دسترسی به جاده اصلی باعث شده که بدلیل عدم گازرسانی به منطقه خودروهای حامل سیلندر گاز به منطقه ما مراجعه نکنند و مردم خودشان برای تهیه گاز به نقاط دیگری بروند.

وی ادامه داد: متاسفانه یکی دیگر از مسائل و مشکلاتی که عدم وجود خیابان قابل دسترسی برای منطقه کوی جهاد نصر بوجود آورده عدم جمع آوری زباله توسط ماشین های حمل زباله شهرداری است و اصلا بهتر است بگویم که شهرداری منطقه 6 کوی جهاد نصر را زیر پونز نقشه خود دارد و ما را فراموش کرده است.

حمادی بیان داشت: من 10 فرزند دارم که تمامی آنها درس خوانده اند و تعدادی از آنها هم به سربازی رفته اند ولی تنها یک نفر از آنها در شهرداری کارگری می کند، متاسفانه جوانان بیکار این منطقه بسیار زیاد هستند که فکری برای ساماندهی آنان نشده است که همین معضل می تواند در آینده مشکلات زیادی را بوجود آورد.

این پیرمرد حاشیه نشین تصریح کرد: یکی دیگر از مشکلات منطقه ما عدم برق رسانی است و مردم مجبور هستند با انداختن قلاب روی شبکه برق از نعمت برق استفاده کنند زیرا شرکت برق مبلغ بسیار زیادی را برای برق دار کردن منطقه از مردم طلب کرده است و مردم بدلیل بضاعت مالی که دارند از عهده این کار بر نمی آیند.

وی اضافه کرد: متاسفانه در این منطقه زمین ورزشی مناسبی برای ورزش کردن جوانان وجود ندارد، مسجد و مکانهای فرهنگی نداریم، نامه نویسی ما هم به فرماندار، استاندار، نماینده و شهردار و شورای شهر و هر آن که را که فکرش را می کنید بی فایده بوده است و مردم هم چنان در حال زندگی کردن با مشکلات موجود هستند.

این ساکن کوی جهاد نصر اظهار داشت: متاسفانه هیچ کدام از منازل این منطقه دارای سند نمی باشد، البته هیچ کدامیک از زمین ها تصرفی نیست زیرا صاحب زمین های فوق به ما اجازه داده در این زمین ها به ساخت و ساز مشغول شویم و سرپناهی برای خانواده خود ایجاد کنیم.

حمادی به یکی دیگر از مشکلات منطقه یعنی عدم سیستم روشنایی اشاره می کند و می گوید: متاسفانه عدم سیستم روشنایی باعث شده که این منطقه به خصوص در شب ها بیشتر شبیه به منطقه ای متروکه باشد و مردم هم بدلیل قانع بودنشان نتوانسته اند حقشان را بگیرند، ما حتی در سفر سوم رئیس جمهور با چند نفر از اهالی تصمیم گرفتیم به دیدار وی برویم ولی متاسفانه به ما وقتی برای دیدار با آقای احمدی نژاد داده نشد و این موضوع یعنی باید کماکان شاهد محرومیت های منطقه باشیم.

حسین مدحج 17 ساله گفت: فکر می کنم دراین منطقه حداقل 7 تیم ورزشی مشغول فعالیت باشد و اغلب جوانانی که در این تیم ها مشغول ورزش کردن می باشند متاسفانه بیکار هستند و تنها آن عده که دارای ماشین هستند و یا دوست و آشنایی در شهرداری دارند صاحب شغل شده اند والله مابقی بی کار هستند.

همچنین خانم یاسرنیا گفت: ما 12 نفر در یک خانه زندگی می کنیم و متاسفانه پدر خانواده که نان آور این 12 نفر می باشد مریض احوال است و ناراحتی قلبی دارد، به همین دلیل از مسئولین انتظار داریم که با ایجاد یک جاده قابل دسترسی به جاده اصلی در این منطقه مهمترین مشکل منطقه  را رفع نمایند تا دسترسی ما به جاده اصلی راحت تر صورت گیرد.

وی در پایان گفت: با توجه به اینکه هر روز در تلویزیون از بیماری های جور واجور صحبت به میان می آید ولی اینجا خبری از بهداشت نیست و متاسفانه هر روز شاهد ورود جانوران موذی در خانه مردم هستیم.

همچنین حسن مجری یکی دیگر از اهالی این منطقه که 28 ساله است و دارای 2 فرزند می گوید: رئیس جمهور و هیات دولت 3 بار به خوزستان سفر کرده اند، یادم می آید آقای احمدی نژاد در اولین سفر خود به خوزستان گفت باید مناطق حاشیه ای اهواز درست شود و از این وضعیت خلاصی یابند ولی گویا هنوز وقت این مهم نرسیده است و یا اینکه مناطق حاشیه ای فراموش شده اند.

وی ادامه داد: متاسفانه مردم این منطقه علیرغم پرداخت 700 هزار تومان جهت سیستم آبرسانی و فاضلاب هنوز از سیستم فاضلاب بهره مند نشده اند و پیمانکار این مهم را اجرا نکرده است و باید از دوباره مردم با این وضعیت درآمدی که دارند پولهایشان را جمع کنند و به شرکت آب و فاضلاب بدهند برای سیستم فاضلاب که تاکنون 300 هزار تومان پرداخت کرده ایم و ماهیانه 20 هزار تومان پرداخت می کنیم تا انشاء الله شاهد سیستم فاضلاب در این منطقه باشیم.

عادل سمبلی 28 ساله یکی دیگر از اهالی این منطقه که دختر خردسالش مشغول بازی کردن در شن ها و ماسه ها بود به شوشان گفت: آیا حیف نیست این بچه اینگونه زندگی کند، ما از رهبر، رئیس جمهور، استاندار، فرماندار و نمایندگان و شهردار و شورای شهر می خواهیم که به مشکلات منطقه توجه کنند و ببینند که مردم در چه وضعی زندگی می کنند، نه اینکه تنها در تلویزیون به ارائه عملکردی بپردازند که هیچ کدام آنها متوجه اهالی محروم کوی جهاد نصر نمی شود.

منطقه را بعد از 3 ساعت ترک می کنم، یاد بازی کودکانه بچه ها می افتم که در زمین های گلی و در کنار جوی های دست ساز فاضلاب شادی می کردند، یاد صدای قورباغه ها و زباله هایی که در منطقه به شکل نامناسبی وجود داشت، یاد ترانس برقی که شاید صدها و یا هزاران سیم برق غیرمجاز را تحمل می کرد، یاد ورودی کوی جهاد نصر که بیشتر به دریاچه شبیه بود، یاد صحبت های زنی که می گفت شوهرم برای برقراری برق خانه نزدیک بود از دنیا برود و او را برق شدیدی گرفت و یاد اینکه این منطقه هیچ پتانسیلی ندارد حتی یک درخت.